Ik ging op m'n knie&per...

Een paar weken geleden gebeurde er iets dat mijn leven veranderde. Voor die tijd had ik altijd een grote angst voor het betreden van een lift. Iedere keer als ik in zo'n lift stapte, draaide mijn maag om en brak het koude zweet mij uit.
Ik had een steeds terug kerende nachtmerrie - al vanaf mijn jeugd - dat er een kabel zou knappen en ik in zo'n hok te pletter zou vallen. Ik werd dan meestal schreeuwend wakker. Sommige mensen hebben angst om te vliegen en ik scheet als het ware in m'n broek zodra ik in een lift stond.
Dat kwam me niet erg goed uit in m'n werk, want ik werkte uitgerekend op de bovenste verdieping van een heel hoog flatgebouw en ik moest de lift wel gebruiken om bij mijn kantoor te komen. Ik nam mijn lunch altijd mee, zodat ik tussen de middag niet met dat klereding op en neer hoefde. Als ik 's morgens in de lift stapte, dan beefde ik gewoonlijk als een riet. Het enige wat mijn gebeef kon stoppen, was Marja. Marja is de receptioniste van onze zaak. Hoewel ik haar vrijwel iedere dag zag, was ik te verlegen om haar om een afspraakje te vragen of te versieren. Het is een grote vrouw met lang, zwart haar en donkere, gloeiende ogen. Ze kleedt zich altijd uitstekend en is altijd precies goed opgemaakt.
Het waren echter de borsten van Marja die mij echt in opwinding brachten. Die tieten van haar hebben de omvang van rijpe meloenen en meestal draagt ze geen BH.
Altijd als ik het buro van Marja passeerde probeerde ik rechtop te lopen en er koel uit te zien en niet als een zenuwachtig wrak dat doodsbang was voor liften. Ik hoefde alleen maar naar die geweldige borsten van haar te kijken om me goed te voelen. En hoewel ik nooit met haar sprak,behalve dan "goede morgen", glimlachte ze vaak verleidelijk tegen me als ik haar buro passeerde. Ik voelde vaak de opwelling om een gesprek met haar te beginnen, maar ik was zoals gezegd gewoon te verlegen.
Laat ik u nu echter vertellen wat er een paar weken geleden gebeurde. Het was een nare, regenachtige dag en het was kloteweer om door naar je werk te gaan. Ik stond in de hal en voelde de bekende zenuwen weer voor de ellende in die lift. Het zou weer een hel zijn om met dat ding helemaal boven te komen en ik wist dat het enige wat me kon kalmeren een blik op Marja zou zijn.
Ik nam mijn koele pose aan en liep voorbij haar buro en ik wierp even een volle blik op haar perfecte tieten. Ze had een vrijwel doorzichtige witte bloes aan en haar tepels drukten bijna door de dunne stof. Ik glimlachte, zei gedag en stapte mijn kantoor in en voelde me al honderd procent beter.
De dag ging snel voorbij - ik had veel werk te doen - en laat die middag keek ik verlangend uit naar het moment om naar huis te gaan. Ik nam me voor een paar flessen bier te drinken en naar het voetbal op de TV te kijken. Ik was klaar na een half uur overwerk. Het regende buiten nog steeds.
Ik trok mijn regenjas aan en op weg naar de lift zag ik dat Marja ook net aanstalten maakte om weg te gaan. Er was verder niemand toen de liftdeuren zich openden en Marja en ik stapten de lege lift in.
Gedurende de tocht omlaag glimlachte Marja warm tegen me, knikte en zei met een warme stem "hallo". Als ik gewoonlijk met een ander in de lift sta, vermijd ik het te allen tijde om die persoon aan te kijken. Ik staar omlaag naar mijn schoenen of naar de cijfers die de verdiepingen aangeven. Het viel echter niet mee om mijn ogen van Marja af te houden. Ze bleef tegen me glimlachen en ik glimlachte terug.
Ik zei zoiets stoms als:"Rot weer, vind je niet?" Terwijl ik tegen haar sprak voelde ik dat ik een stijve kreeg.
Toen gebeurde het. De lift kwam met een schok tot stilstand tussen twee ver- diepingen in en ongeveer halverwege de rit. Een moment keken Marjan en ik elkaar met angstige ogen aan. We wachtten een poosje, maar de lift leek hopeloos vast te zitten. Ik drukte op de alarmknop, maar er gebeurde niets bijzonders. Bevend pakte ik de noodtelefoon op en ik sprak met de conciërge. Hij zei dat het ongeveer twintig minuten zou duren voor de monteur er zou zijn.
Ik beet op mijn lip om mezelf te beheersen en ik zag dat Marja trilde van de angst. Het was duidelijk dat ook zij doodsbang was voor liften. Ze vertelde me dat ze last had van claustrofobie, dat ze als de dood was in kleine, afgesloten ruimtes. Zenuwachtig maakte ze een geluidje als van een gevangen dier. Ik trok haar lot erg aan.
Om Marja enigszins te kalmeren klopte ik haar zacht op de rug en zei haar dat alles in orde zou komen. Om de een of andere reden overwon ik mijn verlegenheid en mijn eigen angst voor die lift. Misschien kwam dat omdat Marja angstiger reageerde dan ik ooit gedaan had. Ik voelde me in ieder geval meester van de situatie. Die zachte klopjes op haar rug schenen Marja rustiger te maken. Ze reageerde door zich dicht tegen me aan te drukken en haar armen om mijn middel te slaan. Voor de eerste keer in maanden waren de armen van een vrouw weer eens strak om me heen geslagen. Het was een verdomd lekker gevoel. Dat staat vast.
Ik was er niet zeker van of Marja me omhelste omdat ze nog bang was en zekerheid zocht of omdat ze me eigenlijk wel mocht. Wat kon mij dat trouwens schelen. Ik hield haar vast tegen mij aan en begon haar lange zwarte haar te strelen. Mijn stijve klopte ritmies tegen haar buik. Ik wist dat ze het goed kon voelen.
Marja keek op naar me, haar ogen gloeide alsof ze me wilde bedanken voor mijn zorgen.